مرا سریست با تو ...

raghsande-ba-baad — Fri, 18 Jul 2008 08:12:40 GMT

سلام .

زنده ام هنوز .نبضم می زنه .ولی رفتم تو کما گویا.

raghsande-ba-baad — Sun, 15 Jun 2008 07:28:55 GMT

زین همرهان سست عناصر دلم پُکید !

چه دهشتناک !!

raghsande-ba-baad — Sun, 08 Jun 2008 09:08:33 GMT

اصولا آدمها در زندگی من سه دسته اند :

دسته ی اول از من متنفرند یا حداقل حس خوبی نسبت به من ندارند.

زیاد نبوده اند تا بحال.از عدد انگشتهای یک دست کمترند .

از کنار اینها تنها رد شده ام .

مثل عبور کردن از کنار حیوان درنده ای دریک کوچه ی باریک و در یک شب تاریک.

دسته ی دوم نسبت به من برخورد معمولی و بی تفاوتی داشته اند .

سعی کردم احساسشان را به سمت دسته ی سوم نزدیک کنم.

دسته ی سوم عاشقانه دوستم داشته اند.

این دسته که تعدادی از گروه دوم نیز به آنها ملحق شده اند را ،بی رحمانه از خودم طرد کرده ام .رفتاری خصمانه !

تحمل اینکه کسی به من آویزان شود برایم سخت است.

با اینکار، شمار افراد دسته ی اول یحتمل روز به روز رو به افزایش خواهد بود.

چه حقیقت تلخی...

raghsande-ba-baad — Wed, 28 May 2008 21:24:18 GMT

لذت می برم .از زندگی لذت می برم.از انتظار کشیدن.از اینکه چشم در چشم نگاهم می کنی،حتی از اینکه گاهی با غضب حرف می زنی لذت می برم. می دانم بعد از دعوا کردنهایت به اندازه ی کافی می توانم خودم را لوس کنم. بغض کنم .لب ورچینم یا حتی مثل دفعه ی قبل با سر بروم توی دیوار .

تو زود می آیی منت کشی.بغلم می کنی من در آغوش تو گریه می کنم آنقدر که خوابم ببرد.

در خواب خودم را می بینم که سرشارم از تو .می خندم،می رقصم و تو همه جای خوابم هستی .

صبح که بیدار می شوم چشمهایم از اشکهای دیشب پف کرده و صورتم مهتابی شده .فکر می کنم اخم کنم که دلت برایم بسوزد ولی خنده ام می گیرد .

خودم را پرت می کنم در آغوشت.در آغوش تو که تا صبح چشم بر نداشته بودی از من .

می گویی بیا مصالحه آمیز حرف بزنیم .

می گویم دست خودم نیست حرف که می زنم با تو گریه ام می گیرد.دلم برایت تنگ می شود.

خودت هم خوب می دانی که زیادی نازم را کشیده ای .

حرف که می زنی با من دلم غنج می رود برایت.

عجب خدایی دارم.

raghsande-ba-baad — Sat, 24 May 2008 17:01:50 GMT

سرخوش ز سبوی غم پنهانی خویشم

چون زلف تو سرگرم پریشانی خویشم

پ.ن : یه ساله شدم .

این ماجرا واقعی است ...

raghsande-ba-baad — Tue, 20 May 2008 20:39:18 GMT

شاید اگر تقدیر پریشانم پر از تجربه های باور نکردنی و دور از ذهن است ،حکمتش معلم بودنم باشد .که باور کنم ولمس کنم هر آنچه را که برایم می گویند .

تا تعجب نکنم و متحیر نشوم از هر آنچه که بر سر "بچه هایم "می آید.

عهد کردم توقع "هرچیزی" را از "هر کسی" در این دنیا داشته باشم .عکس العمل لحظه ی اول برای بچه ها خیلی مهم است .اینکه رنگت نپرد.چشمهایت را گشاد نکنی و نگویی :" فلانی تو دیگه چرا ؟" و جالبش این است که اکثر تجربه هایشان را ،من هم داشته ام .از شیطنت های کودکانه گرفته تا وقاحت های هولناک .ابتدا فکر می کردم همه ی این شباهت ها یک اتفاق است ولی بعد فهمیدم که هیچ چیز در این دنیا اتفاقی نیست.

نگفتم فلانی تو دیگر چرا ؟در دلم گفتم وای یکی دیگر مثل من !

همیشه خنده ام می گرفت از تلاش معلم ها. سر به سرشان می گذاشتم و گاهی کار به آزار دادنشان هم می رسید !ولی این نه ماه فهمیدم که وقتی می گفتند معلم ها مثل شمع آب می شوند یعنی چه؟

نه که فکر کنم رسالتم تغییر دنیای کودکانه ی دانش آموزانم است ولی خواستم حداقل حضورم برایشان مثل وزش نسیمی باشد در یک ظهر داغ تابستان .

شاید تلاشهایم بار نداده باشد.زیاد مهم نیست.می دانم که "و ان لیس للانسانِ الاّ ما سعی ".

* * * * * * * * *

نامه 1: خانوم سیدین اگر می شود جواب نامه ام را با بله یا خیر بلند بگویید.خیلی ببخشید.معذرت می خواهم. ولی شما تا بحال عاشق شده اید؟ خیلی خیلی ببخشید .باعرض پوزش...

نامه 2:ما صیغه خوانده ایم.کسی نمی داند.قول داده که به خواستگاری ام بیاید .قرار بود بکارتم... ولی... نشد... چکار کنم می ترسم بچه دار شوم...روش های جلوگیری را یادم می دهید .اگر می شود خودم پیشتان نیایم خجالت می کشم .روی تابلو بزنید. ممنون.

نامه 3:من چهار سال است که با پسری دوستم.از سوم دبستان.هم سنیم.قدش خیلی کوتاه است. بهش گفتم کوتوله .قهر کرد. نظرتان در مورد اینکه بابرادرش دوست شوم چیست ؟برادرش بزرگ است.آدم حسابی است .سال سوم دبیرستان است.

پ.ن دلجویانه ! : از دوستای خوبم اشکان و صدف عزیز خیلی ممنونم که منو به بازی دعوت کردند.از اینکه نتونستم شرکت کنم واقعا عذر می خوام.

raghsande-ba-baad — Thu, 10 Apr 2008 20:17:18 GMT

توی مسافرخانه فقط من بودم و تو .کنار پنجره ایستاده بودیم و به دشت سرسبز روبرو که نور مهتاب روشنش کرده بود نگاه می کردیم .صدایی از دورها می آمد.مردی بود که آواز محلی می خواند و ما در اتاق خالی و بدون اثاث والس می رقصیدیم !

دختر بچه با تعجب نگاهم می کرد .

مرد پرسید : لایت ؟نفهمیدم یعنی چه. گفتم :آره .

دختر بچه فهمید یعنی چه انگار. یک قدم از من فاصله گرفت .

صدای پای کسی آمد.من را توی گنجه ی خالی ِ اتاق خالی ِ مسافر خانه ی خالی پنهان کردی .نخواستی کسی من را ببیند و من در ترس و تاریکی ِ گنجه فکر می کردم این دومین بار است که والس رقصیدیم و دفعه ی قبل یادم نمی آمد که کی بود.

دو پُک اول معجزه بود. میل شدیدی برای نوشتن درمن ایجاد کرد.دومی را با آتش اولی گیراندم .

یادم آمد که دود سیگارت حالم را بد می کرد و تو چقدر بدت می امد که من دستم به سیگار بخورد. خنده ام گرفت . گریه ام گرفت .

برایم اس ام اس فرستادی .بلند بود و متنش را با یک بار خواندن از بر شدم .فهمیدم که حتی یک شب هم تحمل نکردی بی خبر باشی از من.

یاد گرفتم دود را توی ریه ام فرو کنم. ولی اولش می ترسیدم قورتش بدهم و زود از دهانم بیرون می ریختمش.

اکثر مردها فکر می کنن زن خراب ترجیح دارد به زن سیگاری.

بیدار که شدم قبل از اینکه چشمهایم را باز کنم گوشی –که حتی شبها هم به امید خبری از توخاموشش نمی کنم –را نگاه کردم.دنبال اس ام اسی بودم که متنش را از بر کرده بودم. نبود.ولی من هنوز یادم بود که چه فرستاده بودی برایم.

سومیش را نگه داشتم برای امروز.دیشب با یه پرس و جوی ساده فهمیدم" لایت یعنی چه. کم نیکوتینش را می گویند. زنانه اش را.

مرد از کجا فهمیده بود برای خودم می خواهم ؟

اس ام اسی نبود .مسافرخانه و دشت و آواز محلی هم . همه اش خواب بود؟

سومیش را که دود کردم دوباره معجزه اتفاق افتاد .نمی دانم همیشه دو سه پُک اول اینقدر معجزه است؟

خواب را حسابی از کله ام پراند .

می دانستم نیست ولی باز گوشی را زیر و رو کردم برای پیدا کردن متنی که تو هرگز نفرستادی ولی من از بر بودمش.

چشمم افتاد به اخرین اس ام اس تاریخ گذشته ات "دوستت دارم".

raghsande-ba-baad — Tue, 08 Apr 2008 21:35:18 GMT

این شعر متعلق به آقای مهدی کرمی یکی از دوستای قدیمی عباس که بر حسب اتفاق وبلاگش (روزهای تکراری) رو پیدا کردم و از دیشب هزار بار خوندمش .

اگر از اين سفر دور دست برداري

پياده مي شوم از روزهاي تکراري

براي بردن لرزان نام کم حجمت

حجيم مي شوم از شعر و قصه ها،آري!

ميان ولوله ي سهمناک طوفانها

سوار کشتي من،ناخداي من بودي

چه جنگ هاي مهيبي که واقعا ديدم

تو در چکاچک شمشيرهاي من بودي

شبي که در جريان نبرد دريايي

من از کناره ي ساحل شکست مي خوردم

درون پوسته ي خنده هاي پوشالي

کسي نديد چه آرام و تلخ مي مردم

به رغم وسوسه ي اسبهاي تازنده

پياده رفتم و در انتها وزير شدم

به جرم دست درازي به آرزوي رُخَت

درون قلعه ي پهناورت اسير شدم

در آن مسابقه بينِ تمامِ ماشينها

کسي که گاري و ارّابه داشت من بودم

ميان جانورانِ سوارِ کشتيِ نوح

کسي که دخمه ي تک خوابه داشت من بودم!

نشسته پشت مسلسل به خاک مي ريزد

سوارکارِ زمانه،سوارهاي مرا

ببين!ببين!چه حريصانه،تند،مي بلعد

نهنگِ هجريِ شمسي،بهارهاي مرا

گلوله هاي منِ بي رمق تمام شده

نزاع،خفته و شمشير در نيام شده

به پيشت آمده ام غرق خون و لنگالنگ

ولي سلام تو همرنگ والسلام شده

صلابتي که تو در بيت هاي من ديدي

سرود آخر يک مرد تحت درمان است

به اين شوواليه امشب نگاه کن بانو!

ببين که شاعر يک شعر رو به پايان است:

در آستانه ي فتح کدام سربازي؟!

در امتداد نفسهاي چند آوازي؟!

سحر تو چشم به راه کدام پروازي؟!

نگاه کن که مرا ناشيانه مي بازي!

raghsande-ba-baad — Sun, 23 Mar 2008 14:59:58 GMT

رفتم ولایت.

تا برگردم چیزی نمی نویسم.

پ.ن: قابل توجه همه ی دوستانی که گفتن از من گذشته و این لوس بازی ها به سن و سالم نمی خوره

من متولد ۶۳ هستم .باور کنید خیلی کوچولو و مامانیم ...

تولدم مبارک بادا بادا مبارک بادا ایشالا مبارک بادا

raghsande-ba-baad — Thu, 13 Mar 2008 21:32:58 GMT

همه دوستام و فامیلا تولدم و از اقصی نقاط میهن اسلامیمون تبریک گفتن

خانواده و شاگردام سعی کردن غافلگیرم کنن .

همه جز یکی دونفری که واقعا منتظرشون بودم.

همین عیشم و تیش کرد .

پارسال تولدم چارشنبه سوری بود ،مردم خودشون و آتیش می زدن.

امسال شب جمعه ی آخر سال ِ.

سلامتیم فااااااااااتحه مع الصلوات ...

ته مانده : این یک پست لوس ِ صرفا دخترانه اس. ممنون می شم این نکته رو تذکر ندین.